SOVIBOR, Adega do Passo

Kijk naar de buurt voor u naar binnen gaat. Naast deze wijnkelder staat een van de vier Staties van de Heer van Borba, de marmeren kapellen uit 1755 waarlangs, elk jaar, de processie van de Goede Week nog altijd trekt. Het was die kapel die het huis zijn naam gaf: Adega do Passo, de Wijnkelder van de Statie. En het was de broederschap die de processie organiseert, de Derde Orde, die haar naam gaf aan een van de wijnen, de Passo dos Terceiros. In Borba delen geloof en wijn dezelfde straat, en in dit geval delen ze dezelfde muur.

Het gebouw staat er al meer dan twee eeuwen. Dat betekent dat het er al was toen de druifluis de wijnstokken doodde en Borba van de kaart veegde; toen de paleizen van de wijn verrezen en daarna leegliepen; toen twaalf mannen in 1955 de coöperatie oprichtten. Het zag dat alles aan zijn deur voorbijtrekken, en ging door. En in 1968 besloten twee kleine producenten uit het stadje, elk met tientallen jaren ervaring, zich te verenigen in één huis, SOVIBOR, de Wijnmaatschappij van Borba. Het was het andere antwoord op dezelfde vraag die de coöperatie dertien jaar eerder had beantwoord: hoe overleeft een kleine producent in een land van wijn? Sommigen verenigden zich in een coöperatie; dezen verenigden zich als familie.

Binnen is de tijd niet uitgewist. De wijn wordt nog altijd getreden in marmeren persbakken, de steen van het land in dienst van het andere product van het land. Hij rijpt in kleivaten, zoals de Romeinen deden en zoals elk huis in Borba deed vóór de coöperatie; in betonnen tanks; in gebruikt hout, drieduizend hectoliter aan vaten in een rijpingskelder die op zichzelf een monument is. Daarnaast, moderne technologie. Het huis gelooft in beide tegelijk, en zegt het zonder omhaal: traditie en moderniteit zij aan zij.

De druiven komen van meer dan honderdzeventig hectare wijngaard in de streek, met een belangrijk aandeel oude wijnstokken, die de druifluis niet meenam, of die zo lang geleden werden herplant dat ze oud genoeg zijn om verhalen te vertellen. En er is één merk van het huis dat Borba beter verklaart dan welke tekst ook: het heet Fazer as Onze, "de elf doen". Het is de Alentejaanse gewoonte om halverwege de ochtend het werk te onderbreken voor een glas en een stuk brood. Hier heeft dat gebaar een naam, een etiket en een fles.

De wijnkelder is te bezoeken: de zaal met kleivaten, de vaten, de proeverijen en, in het seizoen, de oogst. Kom binnen. En wanneer u weggaat, kijk dan nog eens naar de kapel ernaast. Al meer dan twee eeuwen openen deze twee deuren zich op dezelfde straat, de ene om te bidden, de andere om te drinken. Borba heeft nooit gevonden dat die twee onverenigbaar waren.