De Man die Vila Viçosa Koos

Waarom hield de machtigste familie van Portugal haar hof hier, en niet in Bragança, dat haar de titel gaf, of in Lissabon? Het antwoord ligt in geen verdrag en in geen veldslag. Het ligt bij twee mannen die van deze vallei hielden.

De eerste was Nuno Álvares Pereira, de Connétable, de held van Aljubarrota. In 1384 was Vila Viçosa door verraad aan Castilië uitgeleverd, en het waren Nuno's schildknapen die hielpen het terug te winnen. Negen dagen na Aljubarrota schonk koning João I het hem, zonder dat hij erom had gevraagd. En Nuno hield het op een heel bijzondere manier. Toen hij zijn dochter Beatriz een bruidsschat gaf om te trouwen met de natuurlijke zoon van de koning, gaf hij haar landerijen in het hele rijk. Maar Vila Viçosa haalde hij uit de bruidsschat. Hij hield het voor zichzelf. Hij liet het koor van het Augustijner klooster herbouwen, bracht er zijn wapen aan en vergrootte het slaapvertrek van de monniken.

Op 4 april 1422 tekende Nuno in Borba de schenking die alles besliste: hij gaf Vila Viçosa, samen met Borba en Arraiolos, aan zijn kleinzoon Fernando. En toen deed hij het buitengewoonste van zijn leven: hij deed afstand van alles wat hij bezat, trad als eenvoudige broeder in het Karmelietenklooster, onder de naam Nuno de Santa Maria, en stierf uit vrije wil arm. Pater Espanca vatte het samen in één zin: nadat hij de kroon aan koningen had gegeven, gaf hij koningen aan de kroon, via de familie Braganza.

De tweede man was die kleinzoon. Fernando was graaf van Arraiolos, had rijkere en belangrijkere stadjes, en was niet eens de erfgenaam van de familie: hij was de tweede zoon. Maar, zegt de kroniekschrijver, hij werd verliefd op de schoonheid van deze lieflijke vallei en koos haar tot zijn zetel. Hij vestigde zich in het paleis van de Alcáçova, binnen het kasteel, en maakte van dit stadje zijn thuis.

Toen deed het toeval de rest. Zijn oudere broer, erfgenaam van het Huis Braganza, stierf zonder wettige kinderen. En Fernando, de tweede zoon die alleen maar een mooie plek had gekozen om te wonen, erfde plotseling het hele huis en werd hertog van Braganza. Omdat zijn zetel al in Vila Viçosa was, hield hij die hier. En hier bleef het hof van de familie twee eeuwen lang, tot de dag waarop een van zijn nakomelingen deze muren verliet om koning van Portugal te worden.

Alles wat u in dit stadje zult zien, het Paleis, het pantheon, de Tapada, de kloosters, is hier geboren: uit een oude soldaat die dit land aan niemand wilde geven, en uit een kleinzoon die het mooi vond. De Braganza's hadden overal hun thuis kunnen maken. Ze bleven waar iemand, op een dag, verliefd werd.