In 1662 zag Borba hoe zijn kapitein werd opgehangen door het leger van Castilië. Drie jaar later kwam dat leger terug. Deze keer bleef het niet overeind.
Luister naar het verhaal
In mei 1662 bereikte het leger van Castilië, onder bevel van Don Juan José van Oostenrijk, Borba. Het stadje verdedigde zich onder zijn kapitein-majoor, Dom Rodrigo da Cunha Ferreira. Toen het zich overgaf, werden de kapitein en zijn soldaten opgehangen. Voor Castilië waren zij geen soldaten van een vijandig land, maar verraders van hun koning.
Drie dagen lang verbrandde en vernielde het leger alles wat het tegenkwam. Het raadhuis ging in vlammen op, en daarmee ook de torenklok en alle papieren van het stadje. Een document van de koning, kort daarna geschreven, beschrijft de toestand waarin Borba achterbleef. Er was geen “mens die nog een bed overhield”. Op het land gingen de oogsten, de moestuinen en de wijngaarden verloren.
Het stadje vergat het niet. In 1664 benoemde de markies van Marialva, generaal van de Alentejo, een nieuwe kapitein-majoor voor Borba: Francisco Ferreira da Cunha, de zoon van de opgehangen kapitein.
In juni 1665 kwam Castilië terug. Deze keer stond het leger onder bevel van de markies van Caracena, en Borba bood geen weerstand. Caracena bezette het stadje en gebruikte het als uitvalsbasis om Vila Viçosa te belegeren.
Vanuit Estremoz vertrok de markies van Marialva met het Portugese leger om Vila Viçosa te ontzetten. Hij sloeg zijn kamp op bij een plek die Montes Claros heet, aan de weg tussen de twee stadjes, en Caracena trok hem tegemoet. Op 17 juni 1665 botsten de twee legers. De slag duurde zeven tot acht uur. Een van de aanvoerders van de Portugese cavalerie was een man uit Borba, Dom Dinis de Melo e Castro, de latere graaf van Galveias.
Aan het einde van de dag lag het veld van Montes Claros bezaaid met achtergelaten wapens. Volgens de Portugese kroniekschrijvers had Castilië vierduizend doden en zesduizend gevangenen verloren, en Portugal zevenhonderd man. De overwinning was zo onwaarschijnlijk dat men van een wonder sprak.
Portugal was al vijfentwintig jaar in oorlog, sinds 1640, om nooit meer bij Castilië te horen. Montes Claros was de laatste grote veldslag van die oorlog. Daarna geloofde Spanje niet langer dat het Portugal kon heroveren, en in 1668 tekende het de vrede en erkende het de onafhankelijkheid.
En de datum verborg een toeval. Tweeënzestig jaar eerder, op 17 juni 1603, had Vila Viçosa zijn straten gevuld met triomfbogen en fakkels om een Castiliaanse bruid te verwelkomen, Dona Ana de Velasco. Haar zoon was Johan IV, de koning die in 1640 Castilië trotseerde.
Op een 17e juni trok de moeder van de koning onder triomfbogen Vila Viçosa binnen.
Op een 17e juni won Portugal, een paar kilometer verderop, de slag die het koninkrijk van haar zoon veiligstelde.
© 2026 StoryPath.pt — Made in Alentejo